شاعران کهن , بابا طاهر

GAMEOVER

به نام هستي بخش

خوب در مورد باباطاهر اگر بخواهیم مطلبی بگوییم باید گفت او ازعلما وعرفاو قدمای مشایخ میباشد
و هرچند که دارای کرامات و مقاما عالیه میباشند ولی به علت گوشنه نشینی و عزلت از جزییات زندگی آنها اطلاعات کاملی در دسترس نیست
خود میگویید:
ُمو آن بحرُم که در ظرف آمدستم مو آن نقطه که در حرف آمدستم
به هر الفی الف قدی بر آیو الف قدم که در الف آمدستم
که به حساب ابجد این چنین می شود
درهر هزار سال بزرگی ظاهر میشود
من آن الف قد هستم که در سنه الف قد یعنی در سال 326 باشد به دنیا آمدم
بابا طاهرهرگز به خود توجه نمی کرد و به توجه دیگران نسبت به خود هم بی اعتنا بود
و چون از هر کسوتی که دیگران برای آن دست به هر کار می زنند او از تن دریده بود به او لقب عریان داده اند

خوب اگر بیشتر بخواهم در مورد این گویش بگوییم
این لهجه در ادامه زبان پارسی باستان و عده ای محقق آن را تاتی می دانند
چند کلمه در این اشعار بسیار بکار رفته مانند
ته = تو
وینم = ببنم
اکثرا بجای ((ب)) از ((و)) بکار رفته مثلا -شو- همان شب خودمان می شود
سوته دل = سوخته دل
نی = نیست
بی = باشد
بوره = بیا
ایو = اید[/b]

GAMEOVER

دل عاشق به پیغامی بسازه
خمار آلوده با جامی بسازه
مرا کیفیت چشم تو کافیست
ریاضت کش به بادامی بساز

********
زدست عشق هر شو حالم این بی
سریرم خشت و بالینم زمین بی
خوشم این بی که موته دوست دیرم
هر آن ته دوست داره حالش این بی

GAMEOVER

بروی دلبری گر مايلستم
مکن منعم گرفتار دلستم
خدا را ساربان آهسته ميران
که من وامانده‌ی اين قافلستم

*********

بسر شوق سر کوی ته ديرم
بدل مهر مه روی ته ديرم
بت من کعبه‌ی من قبله‌ی من
ته ای هر سو نظر سوی ته ديرم

GAMEOVER

خدايا دل ز مو بستان بزاری
نمی‌آيد ز مو بيمار داری
نميدونم لب لعلش به خونم
چرا تشنه است با اين آبداری

*******

کسيکه ره بفريادم برد نی
خبر بر سرو آزادم برد نی
همه خوبان عالم جمع گردند
کسيکه يادت از يادم برد نی

GAMEOVER

دلی ديرم خريدار محبت
کز او گرم است بازار محبت
لباسی دوختم بر قامت دل
زپود محنت و تار محبت

******

غم عشقت بيابان پرورم کرد
فراقت مرغ بی‌بال و پرم کرد
بمو واجی صبوری کن صبوری
صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد

GAMEOVER

خوشا آنانکه الله یارشان بی ... بحمد و قل هو الله کارشان بی

خوشا آنانکه دایم در نمازند .... بهشت جاودان بازارشان بی

*****
دلم میل گل باغ ته دیره .... درون سینه‌ام داغ ته دیره

بشم آلاله زاران لاله چینم ... وینم آلاله هم داغ ته دیره

GAMEOVER

نهالی کن سر از باغی برآرد .... ببارش هر کسی دستی برآرد

برآرد باغبان از بیخ و از بن ..... اگر بر جای میوه گوهر آرد

*****
غمت در سینه‌ی مو خانه دیره .... چو جغدی جای در ویرانه دیره

فلک هم در دل تنگم نهد باز ..... هر آن انده که در انبانه دیره

GAMEOVER

اگر يار مرا ديدي به خلوت بگو اي بي وفا اي بي مروت
گريبانم ز دستت چاك چاكو نخواهم دوخت تا روز قيامت

***

فلك نه همسري دارد نه هم كف به خون ريزي دلش اصلاً نگفت اف

هميشه شيوه كارش همينه چراغ دود مانيرا كند پف

***

فلك! در قصد آزارم چرايي گلم گر نيستي خارم چرايي

تو كه باري ز دوشم برنداري ميان بار، سر بارم چرايي

***

ز دل نقش جمالت در نشي يار خيال خط و خالت در نشي يار

مژه سازم به دور ديده پر چين كه تاونيم در نشي يار

***

اگر زرين كلاهي عاقبت هيچ اگر خود پادشاهي عاقبت هيچ

اگر ملك سليمانت ببخشند در آخر خاك راهي عاقبت هيچ

GAMEOVER

دلا در عشق تو صد دفترستم که صد دفتر ز کونین ازبرستم

منم آن بلبل گل ناشکفته که آذر در ته خاکسترستم

دلم سوجه ز غصه وربریجه جفای دوست را خواهان ترستم

مو آن عودم میان آتشستان که این نه آسمانها مجمرستم

شد از نیل غم و ماتم دلم خون بچهره خوشتر از نیلوفرستم

درین آلاله در کویش چو گلخن بداغ دل چو سوزان اخگرستم

نه زورستم که با دشمن ستیزم نه بهر دوستان سیم و زرستم

ز دوران گرچه پر بی جام عیشم ولی بی دوست خونین ساغرستم

چرم دایم درین مرز و درین کشت که مرغ خوگر باغ و برستم

منم طاهر که از عشق نکویان دلی لبریز خون اندر برستم

GAMEOVER

بتا تا زار چون تو دلبرستم بتن عود و بسینه مجمرستم

اگر جز مهر تو اندر دلم بی به هفتاد و دو ملت کافرستم

اگر روزی دو صد بارت بوینم همی مشتاق بار دیگرستم

فراق لاله رویان سوته دیلم وز ایشان در رگ جان نشترستم

منم آن شاخه بر نخل محبت که حسرت سایه و محنت برستم

نه کار آخرت کردم نه دنیا یکی بی سایه نخل بی‌برستم

نه خور نه خواب بیتو گویی به پیکر هر سر مو خنجرستم

جدا از تو به حور و خلد و طوبی اگر خورسند گردم کافرستم

چو شمعم گر سراندازند صدبار فروزنده‌تر و روشن ترستم

مرا از آتش دوزخ چه غم بی که دوزخ جزوی از خاکسترستم

سمندر وش میان آتش هجر پریشان مرغ بی‌بال و پرستم

درین دیرم چنان مظلوم و مغموم چو طفل بی پدر بی مادرستم

نمی‌گیرد کسم هرگز به چیزی درین عالم ز هر کس کمترستم

بیک ناله بسوجم هر دو عالم که از سوز جگر خنیاگرستم

ببالینم همه الماس سوده همه خار و خسک در بسترستم

مثال کافرم در مومنستان چو ممن در میان کافرستم

همه سوجم همه سوجم همه سوج بگرمی چون فروزان اخگرستم

رخ تو آفتاب و مو چو حربا و یا پژمان گل نیلوفرستم

بملک عشق روح بی‌نشانم بشهر دل یکی صورت پرستم

رخش تا کرده در دل جلوه از مهر بخوبی آفتاب خاورستم

GAMEOVER

مو احوالم خرابه گر تو جویی جگر بندم کبابه گر تو جویی
ته که رفتی و یار نو گرفتی قیامت هم حسابه گر تو جویی

□
زخور این چهره‌ات افروته‌تر بی تیر عشقت بجانم روته‌تر بی
مرا اختر بود خال سیاهت ز مو یارا که اختر سوته‌تر بی

□
مرا دیوانه و شیدا ته دیری مرا سرگشته و رسوا ته دیری
نمیدونم دلم دارد کجا جای همیدونم که دردی جا ته دیری

□
زدست عشق هر شو حالم این بی سریرم خشت و بالینم زمین بی
خوشم این بی که موته دوست دیرم هر آن ته دوست داره حالش این بی

□
عزیزون از غم و درد جدایی به چشمونم نمانده روشنایی
گرفتارم بدام غربت و درد نه یار و همدمی نه آشنایی

□
ته که خورشید اوج دلربایی چنین بیرحم و سنگین دل چرایی
به اول آنهمه مهر و محبت به آخر راه و رسم بی وفایی

GAMEOVER

بخش چهارم از دوبيتي هاي ديوان "باباطاهر"

مو احوالم خرابه گر تو جویی
جگر بندم کبابه گر تو جویی

ته که رفتی و یار نو گرفتی
قیامت هم حسابه گر تو جویی

زخور این چهره‌ات افروته‌تر بی
تیر عشقت بجانم روته‌تر بی

مرا اختر بود خال سیاهت
ز مو یارا که اختر سوته‌تر بی

مرا دیوانه و شیدا ته دیری
مرا سرگشته و رسوا ته دیری

نمیدونم دلم دارد کجا جای
همیدونم که دردی جا ته دیری

زدست عشق هر شو حالم این بی
سریرم خشت و بالینم زمین بی

خوشم این بی که موته دوست دیرم
هر آن ته دوست داره حالش این بی

عزیزون از غم و درد جدایی
به چشمونم نمانده روشنایی

گرفتارم بدام غربت و درد
نه یار و همدمی نه آشنایی

ته که خورشید اوج دلربایی
چنین بیرحم و سنگین دل چرایی

به اول آنهمه مهر و محبت
به آخر راه و رسم بی وفایی